Είχαν περάσει πέντε χρόνια από την τελευταία φορά που είχα δει τον Πέτρο και τη Μαρίνα. Μετά από όσα είχαν συμβεί μεταξύ μας, χαθήκαμε εντελώς. Κι έτσι, ο πρώην κολλητός μου και η πρώην μου είχαν μείνει για χρόνια απλώς δύο άνθρωποι από το παρελθόν.

Η ανάμνηση όσων είχαν γίνει με έκανε να ντρέπομαι, αλλά με καύλωνε κιόλας. Εκείνο το βράδυ είχε καθορίσει οριστικά τη σεξουαλικότητά μου. Ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι ήμουν μία «υποτακτική αδελφή».

Πολλές φορές σκέφτηκα να επικοινωνήσω μαζί τους, αλλά η ντροπή με σταματούσε. Δεν ήξερα καν αν αυτό που είχε συμβεί τότε ήταν κάτι που θα ήθελαν να επαναλάβουν. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου.

Μια μέρα αποφάσισα να το τολμήσω. Ανάμεσα στον Πέτρο και τη Μαρίνα, επέλεξα εκείνη. Τρέμοντας από το άγχος, σχημάτισα τον αριθμό της.

Μετά από τέσσερα χτυπήματα, απάντησε.

— Τι κάνεις, Μαρίνα;

— Έλα Νίκο, πού χάθηκες;

— Καλά είμαι!, Εσύ; Ο Πέτρος;

Έκανε μια μικρή παύση.

—Τον ξέρεις τον Πέτρο, δεν είναι για πολλά-πολλά. Αλλά κι εγώ δε θέλω κάτι περισσότερο.

Με ρώτησε για τη ζωή μου και αν υπήρχε κάποια γυναίκα.

— Λίγα πράγματα. Από δω κι από κει.

— Α ρε Νίκο. Μάλλον σου έκανε κακό η σχέση μας. Προχώρα. Η ζωή πρέπει να τη χαιρόμαστε.

— Έχεις δίκιο. Ο Πέτρος καλά;

— Ούτε μαζί του μίλησες τόσο καιρό; Τόσα χρόνια κολλητοί!

Δίστασα.

— Κόλλαγα μετά τη φάση στο σπίτι σου.

Γέλασε.

— Γιατί, Νίκο μου; Ή μήπως δε σου άρεσε; Εγώ πάντως γούσταρα πολύ!

— Κι εγώ. Αυτό είναι το πρόβλημα.

— Ποιο πρόβλημα; Δεν έχει κανείς να δώσει λόγο σε κανέναν για τις επιλογές του. Άσε ελεύθερο τον εαυτό σου. Και ξέρεις κάτι; Γιατί δεν έρχεσαι αύριο από το σπίτι; Θα πω και του Πέτρου. Θα χαρεί πολύ να σε δει. Σε αναφέρει συχνά. Του έχεις λείψει.

Στο άκουσμα των τελευταίων λέξεων, ο πούτσος μου έγινε κάγκελο. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην της πω ότι έρχομαι εκείνη τη στιγμή.

— Οκ. Πότε λες;

— Αύριο βραδάκι.

— Έγινε. Αύριο λοιπόν.

Το βράδυ κοιμήθηκα ελάχιστα. Δεν έβλεπα την ώρα να γίνω το σκλαβάκι τους και να τους γλείφω από το κεφάλι μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών. Και ό,τι άλλο μού ζητούσαν. Ήθελα να το φτάσω στα όρια.

Επιτέλους, η ώρα πλησίαζε.

Χτύπησα το κουδούνι και ανέβηκα. Η Μαρίνα με περίμενε στην πόρτα, κομψά ντυμένη, ψηλοτάκουνες γόβες και μαύρο καλσόν.

Ακολούθησαν αγκαλιές, φιλιά και μια ζεστή, σχεδόν απρόσμενη χαρά που ξαναβρισκόμασταν. Ανοίξαμε κρασί και περάσαμε αρκετή ώρα λέγοντας τα νέα των τελευταίων χρόνων.

Κάποια στιγμή, όμως, η συζήτηση άρχισε να ξεφουσκώνει. Μια γνώριμη αμηχανία απλώθηκε στο δωμάτιο.

Η Μαρίνα ήταν αυτή που την έσπασε.

— Αγόρια, πάω να φέρω κι άλλο κρασί.

Μόλις έφυγε από το δωμάτιο, ο Πέτρος γύρισε προς το μέρος μου. Το βλέμμα του είχε αλλάξει.

— Μου έλειψες, Νίκο. Τόσα χρόνια σκέφτομαι αυτό που έγινε τότε.

Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι όλη η αμηχανία που ένιωθα από τη στιγμή που μπήκα στο σπίτι είχε εξαφανιστεί.

— Κι εσείς μου λείψατε, του είπα. Και οι δύο. Θα κάνω ότι μου ζητήσετε.

- Γδύσου, μου λέει επιτακτικά. Σε θέλω ολόγυμνο. Πέσε στα τέσσερα και γλείψε μου τα πόδια.

Αφού ξεγυμνώθηκα, του βγάζω τις κάλτσες και αρχίζω το γλείψιμο στα δάχτυλα, τις φτέρνες και τα πέλματα. Εκείνος βγάζει το πουκάμισο του και κατεβάζει το παντελόνι του.

Γυρνώντας, η Μαρίνα αναφώνησε.

- Μπα; Αρχίσατε χωρίς εμένα; Θα σας μαλώσω! Νίκο μου, τα δικά μου πόδια θα τα αφήσεις παραπονεμένα; Έλα, βγάλε μου το καλσόν και γλείψε καλά.

Πλέον ήμουν ανάμεσα στις πατούσες τους και τις έγλειφα μανιασμένα. Το καυλί μου είχε πάρει φωτιά.

Έβγαλαν και τα υπόλοιπα ρούχα τους και άρχισαν να φιλιούνται με μένα στα πόδια τους, με τον κώλο μου τουρλωμένο.

- Ήρθε η στιγμή που τόσο περίμενες «αδελφούλα» μου λέει ο Πέτρος.

Η Μαρίνα με στήνει στον καναπέ. Ήθελα τον πούτσο του Πέτρου βαθιά μέσα μου.

Ο Πέτρος έρχεται από πίσω μου και αρχίζει να μου τον χώνει. Ένιωσα ένα διαπεραστικό πόνο και ούρλιαξα.

- Σε λίγο θα περάσει ο πόνος και θα το απολαμβάνεις. Χαλάρωσε. Και γλείφε τα δάχτυλα μου. Έτσι Πέτρο!!!!! γάμα τον!!!!!. Λέγε ρε! Σ’ αρέσει να σε σκίζει ο φίλος κι εσύ να γλείφεις τις πατούσες της πρώην σου;

Μπουκωμένος με το πόδι της Μαρίνας, δε μπορούσα να απαντήσω. Μόνο μούγκριζα καταφατικά. Ο πούτσος του Πέτρου με έσκιζε στα δύο. Κάποια στιγμή η Μαρίνα  απελευθερώνει το στόμα μου. Άρχισα να φωνάζω.

- Ναι, σκίστε με, κάντε με ότι θέλετε! Είμαι το σκλαβάκι σας, το πουτανάκι σας! Θέλω να σας γλείφω τα πόδια, τους κώλους και ότι άλλο με διατάξετε! Χύστε με παντού! Είμαι δικός σας!

Ο Πέτρος βγήκε από μέσα μου και έφερε το πρόσωπο μου στον πούτσο του. Αρχίσαμε να τον τσιμπουκώνουμε με την Μαρίνα . Γλείφαμε μαζί πούτσο, αρχίδια και κωλοτρυπίδα. Η καύλα και των τριών είχε χτυπήσει κόκκινο.

- Έτσι τα πουτανάκια μου. Κατεβείτε τώρα σιγά σιγά.

Κατεβαίνουμε με τις γλώσσες στα πόδια του. Ο Πέτρος με γυρνάει ανάσκελα με τα πόδια ψηλά στον αέρα και ξαναμπαίνει μέσα μου. Η Μαρίνα  ανεβαίνει από πάνω μου και φέρνει το μουνί της στο πρόσωπο μου. Καθώς της έγλειφα την κλειτορίδα, βογκούσε από ηδονή. Πιάνει τα πόδια μου και αρχίζει να μου γλείφει τα δάχτυλα και τις πατούσες. Ο Πέτρος μου έπαιζε τον πούτσο γαμώντας με. Ετοιμαζόταν να χύσει βαθιά στον κώλο μου. Άφησα το σπέρμα μου στην κοιλιά μου και στο χέρι του Πέτρου.

- Χύνω! Χύνω στην κωλάρα σου!

- Κι εγώ Πέτρο μου, χύνω η πουτάνα, Χύνω…

Για λίγα λεπτά μείναμε και οι τρεις ακίνητοι, προσπαθώντας να ξαναβρούμε την ανάσα μας. Κανείς δεν μιλούσε· μόνο κοιταζόμασταν και χαμογελούσαμε, σαν να ξέραμε ότι αυτό που είχε μείνει στη μέση πριν από πέντε χρόνια μόλις είχε ξαναρχίσει.

Η Μαρίνα ήταν η πρώτη που έσπασε τη σιωπή. Χαμογέλασε και με κοίταξε.

— Τελικά, Νίκο, άργησες πολύ να καταλάβεις τι πραγματικά θέλεις.

Ο Πέτρος γέλασε.

— Τουλάχιστον τώρα το ξέρει.

Τους κοίταξα και τους δύο. Πέντε χρόνια προσπαθούσα να ξεχάσω εκείνη την πλευρά μου. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ότι δεν ήθελα πια να την κρύβω.

Η sissy μέσα μου δεν είχε εξαφανιστεί ποτέ. Απλώς περίμενε να την αφήσω ξανά ελεύθερη.